एकटाच बसला होता करुन रडवेला चेहरा
वाटत होते त्याला कुणी नाही सोबतीला
उघडून बघ तू भूतकालाची पाने
त्यात तुला भेटेल आठवानिचे गाने
आठव ते सुंदर क्षण जे होते ठेवले जपून
मनाच्या कुठल्या तरी कोपर्यात आहे ज्याचे घरकुल

स्वाभिमानाचे अग्निकुंड पेटलेच पाहिजे

आई तुळजाभवानीच्या मूर्तीवर घण बसले, तेव्हा भाल्याच्या टोकावर अफझलचं
मुंडकं नाचेपर्यंत या महाराष्ट्रात कोणी स्वस्थ बसले नव्हते. संभाजी

शाळा म्हटली की
नुसती आठवणींची गर्दी होते

ते धावत जाण
धावता धावता सरांवर आपटण…

आठवत आपण एकदा बेल वाजवलेली
मग प्राचार्यांनी आपल्या कानाखाली काढलेली
नंतर मग कान पकडून “ती” गम्मत सांगीतलेली

कोण म्हणतो जग पुरुषांचं आहे. अहो, नीट पाहा . जग बायकांचं आहे. स्त्रीप्रधानच संस्कृती आहे आपली...

त्याला वर्गात पोहोचायला उशीर झाला, तर शिव्या पडतात...

तिला उशीर झाला, तर ' हल्ली बसेस लेटच येतायत' म्हणून सरच तिचं स्वागत करतात...

एक असंही प्रेम होतं…

“अम्या असं कसं झालं रे… नक्की काय म्हणाली ती?”
“तुला सांगितलं, तेच म्हणाली. आणि त्यानंतर काही बोलण्यासारखं राहिलंही नव्हतं…’
“रागावू नकोस; पण मला पुन्हा एकदा सांगतोस काय झालं ते…’

कवी मित्रहो;

" हे अभीष्टचिंतन माझे, पहिले वहिले
फुगवितां न वास्तव, जे वाटे, ते लिहिले
ऐकला, खर्‍या अनुभूतीचा हुंकार
आनंद, मनाला झाला, अपरंपार

शारदा, तुम्हाला कृपादृष्टिने पाहों
ज्योती सृजनाची, अखण्ड तेंवत राहों

अक्षरांच्या आत माझे शब्द दडलेले
आत मातीच्या जसे की बीज गढलेले...
कोणती जादू तुझ्या स्पर्शात होती
आतुनी आले फुलारुन झाड झडलेले...
तूच ना व्याख्या फुलाची एकदा केली?
ते तुला माझे पहाटे स्वप्न पडलेले...

शेवटी संस्कृती म्हणजे बाजरीची भाकरी ... वांग्याचे भरीत ...गणपती बाप्पा मोरया ची मुक्त आरोळी.
केळीच्या पानातली भाताची मूद आणि त्यावरचे वरण. उघड्या पायांनी तुडवलेला पंचगंगेचा काठ...

काही कविता वाचून तुमची ह.ह.पु.वा. होते का?