सायन्काळ

मी कसे शब्द
थोपवू माझे?
हिंडती सूर
आसपास किती!
(सुरेश भट)

आपण असतो आपली धून, गात रहा
आपण असतो आपला पाऊस, न्हात रहा
(मंगेश पाडगावकर)

कवितेऐवजी
रद्दी विकली असती
तर बरे झाले असते
निदान देणेकर्‍यांचे
तगादे तरी
चुकवता आले असते...
(नारायण सुर्वे)

सायन्काळ

लालकेशरी किरणान्चा
सर्वत्र प्रकाश सोनेरी
बघुनी भान हरपले
निसर्गाची रम्य जादुनगरी

रविबिम्बही निघाले अस्ताला
वाराहि थबके प्रकाश प्यायला
खळाळणारे पाणी गाणे गाइ
परतूनी उषेची आतुर वाट पाही

पाने फुले नवथर वेली
मान डोलावूनी निरोप देती
प्रकाश किरणही मग हेलावती
हळूवार फुलाना अलगद कुरवाळती

उत्फ़ुल धराही आतुर आता
विलिन होण्या नीलान्गणात
सुर्यही हळूच मिटे पाकळ्या
देण्या आसमन्तास एकान्त

हळूहळू पसरती सन्ध्याछाया
हवेतही पसरे म्रुदुल गारवा
शरिरात दौडे क्शणभर शिरशिरी
अनामिक हूरहूर दाटूनी येइ मनी

गडद रन्ग उधळले प्रान्गणात
कळोखाची उमले हळूच कळी
निसर्ग मज उमगला
अनोख्या या सायन्काळी

प्रेषक दुर्गेश कदम् on Tue, 07/21/2009 - 09:39.

छान आहे पण Type करताना जरा व्यवस्थित लक्ष देवुन
दुर्गेश

सध्या 0 सदस्य आणि 1 guest आलेले आहेत.