एकटाच बसला होता करुन रडवेला चेहरा
वाटत होते त्याला कुणी नाही सोबतीला
उघडून बघ तू भूतकालाची पाने
त्यात तुला भेटेल आठवानिचे गाने
आठव ते सुंदर क्षण जे होते ठेवले जपून
मनाच्या कुठल्या तरी कोपर्यात आहे ज्याचे घरकुल

शाळा म्हटली की
नुसती आठवणींची गर्दी होते

ते धावत जाण
धावता धावता सरांवर आपटण…

आठवत आपण एकदा बेल वाजवलेली
मग प्राचार्यांनी आपल्या कानाखाली काढलेली
नंतर मग कान पकडून “ती” गम्मत सांगीतलेली

अक्षरांच्या आत माझे शब्द दडलेले
आत मातीच्या जसे की बीज गढलेले...
कोणती जादू तुझ्या स्पर्शात होती
आतुनी आले फुलारुन झाड झडलेले...
तूच ना व्याख्या फुलाची एकदा केली?
ते तुला माझे पहाटे स्वप्न पडलेले...

शेवटी संस्कृती म्हणजे बाजरीची भाकरी ... वांग्याचे भरीत ...गणपती बाप्पा मोरया ची मुक्त आरोळी.
केळीच्या पानातली भाताची मूद आणि त्यावरचे वरण. उघड्या पायांनी तुडवलेला पंचगंगेचा काठ...

तीराला असतो
पाण्याचा आधार
लाटांत विरघळे
जडभारी संसार
आटते नदी अन पात्र कोरडे होते
तीराच्या नशिबी
वाट पाहणे येते...
(सुधीर मोघे)

मी कशाला गीत गाऊ, कोण आहे ऐकणारा?
मी कशाला दीप लावू, कोण आहे जागणारा?...
मी कशाला गस्त घालू रात्रिचे हेरीत धोके?
धावणारा कोण आहे ऐकुनी माझा इशारा?...
आंबली सारीच वल्ही, थांबल्या सार्‍याच होड्या
आंधळी सारी सुकाणी, दाखवू कोणास तारा?...

सरत सरत
करे पेरत पेरत...
मोघडा मोघडा
पेरनीचा चवघडा...
पांभर पांभर
मांघे धारये झांबर...
कोयप कोयप
निंदाईले सोप सोप...
आऊत आऊत
आला कमाइले ऊत...
तीफन तीफन
व्हये शेताचं मापन...
चाहूर चाहूर
आता सरलं काहूर...
वजखर वखर
घाले मायेची पाखर...

गडबड-घाई जगात चाले
आळस डुलक्या देतो कोण
गंभीरपणे घड्याळ बोले
आला क्षण गेला क्षण...(केशवसुत)

ही कविता पूर्ण आठवत असल्यास प्रतिसादात लिहावी.

बसलो असता निवांत रात्री
टकटक झाली दारावरती
दार उघडता आत सरकली
कोणी व्यक्ती...
बारिकतेने
बघता कळले
हुबेहूब ती
प्रतिमा माझी
दुसरी होती...
घाबरलो मी, चाचरलो मी,
पुसले त्याला- कोण, कशाला?
स्मित संभावित करुन म्हणे तो-
पिशाच्च मी तव!